Straks afscheid nemen van een vriend

Steeds paraat, altijd klaar

Alsof het vanzelfsprekend was.

 

Van jongs af aan, kind aan huis

Met 10 aan de tafel

Ons Moeke ging er zo vanuit

Alsof het vanzelfsprekend was.

 

Vlaanderen door, van hot naar her

Soms eenzaam tegen een meute

Retout à Liège, Voeren Vlaams,

Knalgele polo, wie kon beter?

 

Naar Baskenland, heen en terug

De strijd tegen een tiran

Proeven van wulpse meisjes

Alsof het vanzelfsprekend was.

 

Euskadi Ta Askatasuna

Engagement voor het leven

Een trouwe steun, eeuwige soldaat

Alsof het vanzelfsprekend was.

 

Fierheid over Aziatische schone

Zo trots op de eigen dochter

De inzet voor Lieve en haar sport

Het bedwingen van de Mont Ventoux.

 

Keer op keer glunderende ogen

De droge humor, de speelse lach

Nooit opdringerig, nooit veraf

Alsof het vanzelfsprekend was.

 

En dan, die domme fout, die blunder van jewelste

Hoe zeer het hem speet en ook zijn best deed

Niets scheen te lukken, geen kans gunnen

De droom vervloog, zijn lach verdween.

 

Eén enkele kans, het leek teveel

Het hart gebroken, de spirit weg

Nutteloosheid leek zijn deel

Alsof het vanzelfsprekend was.

 

De wereld hervormen, straffe taal

Stoere verklaringen allemaal

De pijn vlakbij nooit opgemerkt

Alsof het zo vanzelfsprekend was.

 

Bert 

gepost door Bert Anciaux om 08:50 uur

Steeds meer Vlamingen koesteren hun taal, ze zijn (helemaal terecht) fier op hun dialect, ze spreken complexloos met elkaar, van De Panne tot Maasmechelen en verkneukelen zich in elkaars streektaal. Weg is de tijd dat we amper onze eigen tongval durfden te uiten, dat we met de kop in de grond wat klanken wauwelden. Ons stijgend zelfvertrouwen wordt gestut door zoveel prachtige literatuur... van Gezelle tot Brusselmans (bestaat er een grotere brug?), Walschap tot Rachida Lamrabet. Maar die helemaal terechte fierheid mag niet ontaarden in een potsierlijke meerwaardigheidsgevoel. Elke taal, van het Nederlands, over het Mandarijn-Chinees tot de Vlaamse Gebarentaal of de solfège... ze blijven aartsmoeilijk. Laat ons, met de gepaste trots op ons Nederlands, tegelijkertijd begrip hebben voor die tienduizenden nieuwkomers die zich de tong breken ... Volgende prachtige tekst illustreert, ik kreeg hem via e-mail en kan de auteurs niet honoreren.

'Men spreekt van één lot, en verschillende loten,
maar 't meervoud van pot is natuurlijk geen poten.
Zo zegt men ook altijd één vat en twee vaten,
maar zult u ook zeggen: één kat en twee katen?
Laatst ging ik vliegen, dus zeg ik vloog.
Maar zeg nou bij wiegen beslist niet: ik woog,
want woog is nog altijd afkomstig van wegen,
maar is dan 'ik voog' een vervoeging van vegen?

Wat hoort er bij 'zoeken'? Jazeker, ik zocht,
en zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht?
Welnee, beste mensen, want vlocht komt van vlechten.
En toch is ik 'hocht' niet afkomstig van hechten.
En bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin zegt men bij slopen 'ik sliep'.
Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen.
Maar fout is natuurlijk 'ik riep' bij het rapen.
Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u 't weet
en dat u die kronkels beslist niet vergeet.

Dus: kwam ik u roepen, dan zeg ik 'ik riep'.
Nu denkt u: van snoepen, dat wordt dan 'ik sniep'?
Alweer mis, m'n beste. Maar u weet beslist,
dat ried komt van raden, ik denk dat u 't wist.
Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood.
En toch volgt na wieden beslist niet 'ik wood'.
'Ik gaf' hoort bij geven, maar 'ik laf' niet bij leven.
Dat is bijna zo dom als 'ik waf' hoort bij weven.

Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.
Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.
't Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist,
maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?
Juist niet, zult u zeggen, dat komt van vergissen.
En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:
hoort bij slaan nu: ik sloeg, ik slig, of ik slond?
Want bij gaan hoort: ik ging, niet ik goeg of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat nu een rater?
Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.

Je ziet, onze taal beste dames en heren,
is, net zoals ik al zei, best moeilijk te leren!'

Bert

gepost door Bert Anciaux om 18:58 uur

Beste Geert,

Hoe lang zou het geleden zijn dat we elkaar voor het eerst ontmoetten? Ik herinner me meteen een welbespraakt maar vooral begeesterd ambassadeur, op kruistocht voor de musical in Vlaanderen. Het klikte meteen. Niet alleen omdat ik altijd wegsmelt voor een bevlogen mens. Zeker ook door het medium musical, stiefkind van de kunsten en vaak verguisd als hoogstens amusant entertainment, geschikt voor filistijnen die zich laven aan de populaire oppervlakkigheid. Voor Geert Allaert, intelligent en intellectueel, klinken deze karikaturen onbegrijpelijk en ronduit fout. Werkelijk gebeten door het genre, overtuigde hij me gemakkelijk door de vele kansen die de musical binnen een cultuurbeleid biedt. Zoals opera, ontstaat de musical door een ultieme combinatie van muziek, theater en dans. De regie beheerst een leger acteurs en technici, het is een kunstvorm die qua complexiteit echt helemaal bovenaan de voedselketen staat. Daarnaast draagt de musical een eigenschap, vergelijkbaar met de circuskunsten: het aanspreken van een uitzonderlijk breed publiek, dwars door vele maatschappelijke breuklijnen, wars van vooroordelen over populaire en elitaire kunst.

Toch maakten al deze voordelen het je niet gemakkelijk. Jouw team met een dream leek vaak een leger Don Quichotes, slachtoffers van windmolens uit vele richtingen. Neerbuigende sneren vanuit de hoge cultuur – altijd op de hoede voor eventueel nieuwe subsidie-eters. Harde concurrentie vanwege musicalcollega’s, die een stijgend succes argwanend observeerden. Musical Vlaanderen leek wel het lelijke eendje, amper gedoogd maar zonder affectie.

Dit alles leek je weinig te deren. Als minister van Cultuur vond ik jullie verhaal, jullie projecten en vakmanschap meer dan de moeite om ze een plaats te geven binnen het Vlaams cultuurbeleid. Musical Vlaanderen toonde zich ook helemaal bereid om binnen deze logica te ageren: risico’s nemen en zich in een social-profit concept inschrijven. Toen ik, tegen vele adviezen in, besloot om de vzw Musical Vlaanderen een structurele subsidie toe te kennen, regende het kritiek van de hoger beschreven cultuurbobo’s. Ook al waarborgde het subsidiecontract dat er geen euro subsidiegeld naar de nv met dezelfde naam zou vloeien en de cultuurdoeleinden altijd primair zouden blijven.

Ondertussen verliepen enkele jaren. Jij en jouw Musical Vlaanderen (zowel vzw als nv) timmerden onverdroten aan een succesverhaal. De ene na de andere musical verblijdde tienduizenden enthousiaste toeschouwers. Naast betoverende klassiekers zoals Oliver Twist (met een adembenemende Peter Van Den Begin) of het nu hartveroverende Fiddler on the Roof (met een verbluffende Lucas Van den Eynde) genoten we ook van de knotsgekke Spamelot. Met regisseurs zoals het fenomeen Frank Van Laecke en het debuut van Stanny Crets, het ondertussen blijkbaar onuitputtelijke reservoir aan uitstekende zangers en acteurs bieden deze producties aan honderden mensen een boeiende en lonende praktijk in dat prachtige kunstenvak.

Beste Geert, ik wil je bedanken. Uiteraard voor jouw en jullie prachtige producties. Maar vooral omdat je ons vertrouwen zo constructief en artistiek hoogstaand omzette. Ik wens je daarbij ook de komende jaren heel veel succes, hou je enthousiasme en elan, koester je bevlogenheid en laat je vooral niet kisten door mensen die het eigenlijk nog nooit wisten.

Tot binnenkort,

Bert

gepost door Bert Anciaux om 14:25 uur

Weinig momenten geven zoveel aanleiding tot voorspelbare maar daarom niet minder relevante wensen, dan de jaarwisseling. Het verzenden van kaartjes wordt langzaam ouderwets terwijl blitse sms-jes de ether virtueel vullen. Voeg daarbij een lawine aan e-mails met de meest besneeuwde landschappen, geanimeerd door verloren gelopen rendieren en twinkelende Kerstmannen. Dan weten we het wel.

Terwijl de wensen bulken van goede gedachten, klinken onze leiders depressief zoals nooit tevoren. Zonder uitzondering kijken ze ons meewarig aan en declameren hun onheilsboodschappen. Moest iemand de meest deprimerende quotes als een collage aan elkaar plakken, het werd zowaar de aankondiging van het einde van de wereld. Apocalyps now!

’t Is niet aan mij om hun ernst en kennis te betwijfelen. Wellicht zitten ze allemaal op een berg wanhopige dossiers, snakkend naar vers geld en een opnieuw groeiende markt. Maar ze declameren unisono hun wanhoop en onvermogen. Nooit voordien lijken de wereldleiders ontdaan van hun pretentie om te beheersen, te besturen en te beheren. De werkelijkheid ontsnapt hen blijkbaar, de markt glipt door hun vingers en het geld blijft niet meer plakken. Zelfs de hoogst geklasseerde instellingen, zoals Europese en Wereldbanken stamelen met zachte stem.

Wie is hier feitelijk de machinist? Wie draait er eigenlijk aan het wieleke en laat de trein rijden of stoppen. De beroemde Schotse econoom Adam Smith (1723-1790), een van de grote theoretici van de vrije markt en het kapitalisme, zag in de ordening van de markt een onzichtbare hand, een niet te vatten kracht die bijna metafysisch de zaken regelde. De mens en zijn samenlevingen moesten dat maar ondergaan, pogingen tot sturingen waren pretentieus en op mislukken gedoemd. Elke keer als ik deze redenering hoor, borrelen er ironie en zelfs cynisme op. Want deze onzichtbare hand slaagt er wel in om van de ene te stelen en de andere rijker te maken. De geschiedenis bewijst dat de rijken altijd profiteren en de armen altijd lijden onder de streling van deze onzichtbare hand. Mijn kritische beschouwingen werden o.a. ingegeven door die oude en vaak verguisde Marx. Die maakte de sturende hand zichtbaar en benoemde ze als kapitalisme, de historische vijand van de grootste groep mensen die als figuranten doorheen de hele geschiedenis defileerde in de weinig benijdenswaardige rol van have not’s.

Ach, ik hoed me voor de grote samenzwering, waar vuige rijkaards ergens in hun goed beschermde compounds de ganse wereld leegzuigen om hun eigen rekening overvol te vullen. Dat kan en wil ik niet geloven, dat zijn storybooks voor James Bond of Suske & Wiske. Maar toch vermoed ik dat op momenten van financiële onzekerheid en economische depressies, de kapitalisten en ultraliberalen hun kans ruiken en nemen. Werkmensen en kleine ondernemers waren en zijn nooit meer kwetsbaar dan in tijden van onzekere en kelderende markten. Verworven rechten, loonperspectieven, aanwervingen, pensioenen, tijdskredieten, indexen enz. komen dan onvermijdelijk in het oog van de storm en worden aangeschoten wild voor de liberale scherpschutters. Socialisten dreigen te worden meegesleurd in deze slachtpartij. Als ze tegenpruttelen worden ze uit de boot gezet, dus liever wat slikken en pogen de schade zoveel mogelijk te beperken. Een begrijpelijke, zelfs verdedigbare maar gevaarlijk keuze, die zich zwaar kan wreken. Vergeleken met de rest van Europa hebben de kameraden hier toch wat stand gehouden. Maar eens te meer bewijzen de vakbonden dat ze voorlopig de enige echte tegenkracht kunnen ontwikkelen, ook al krijgen ze steeds meer misleide burgers op hun kap. Mijn waardering behouden ze.

In zo’n neerwaartse spiraal speelt cultuur, willens nillens, de rol van punchbal. Nergens lijkt het zo vanzelfsprekend om harder dan elders te besparen. De logica daarvoor klinkt niet eens zo vreemd, want als men moet kiezen tussen enerzijds wachtlijsten gehandicapten of kinderopvang of tewerkstelling en anderzijds de ‘luxe’ van theater, muziek, musea of sociaal-culturele verenigingen? Tja, de keuze lijkt al bij voorbaat gemaakt. Eens te meer zullen kunsten, erfgoed en vormingswerk/verenigingsleven meer bloeden dan wie ook. Daarbij klinkt heel stil het gefluister dat ze van den Anciaux toch al veel meer dan nodig kregen, dus dat een beetje meer snijden hoogstens even pijn doet. En de sector toont zich toch zo volgzaam en vergevingsgezind dat de reacties niet meer dan symbolisch zullen zijn. Scherp dus het hakbijl, wet die messen! Of nemen we het niet en gaan we er verdomd iets aan doen?! Er is nog de weg van de hoop!

Ik stel vast dat ik bijna vanzelfsprekend meedobber op de grote stroom van de neerslachtigheid, meezing in het trieste koor van de klaagzangers. Sorry daarvoor. Maar vergis je niet, de verontwaardiging kan nog altijd veel kracht realiseren.

Laat me eindigen met de voorspelbaarheid: wensen, hoop en optimisme. Plezier vinden in het gewoon genieten van het leven, ons vermeien met familie en vrienden, volop smaken van die vele lekkere dingen die we in dit nog steeds godzalige en voorspoedige Vlaanderen mogen verkennen. Geef 2012 vooral veel humor, het beste medicijn tegen elke beschavingspijn.

Bert

gepost door Bert Anciaux om 16:17 uur

Vandaag heeft iedereen de mond vol over verstrenging van de wapenwet en aanpak van de illegale wapenhandel.
De voorbije jaren kreeg ik amper enige steun in de strijd tegen deze wapens. Ook niet van Turtelboom. Toen als Minister van Binnenlandse Zaken.
Nietszeggende antwoorden. Het banaliseren van het probleem.
Hopelijk duurt de verontwaardiging nu iets langer. Hopelijk.
Bert

29 november 2011
Actuele vraag van senator Bert Anciaux aan de minister van Binnenlandse Zaken over de inbeslagname van een grote hoeveelheid illegale wapens

Actualiteit
 Dovo (ontmijningsdienst) nam heel recent een grote voorraad illegale wapens in beslag
 Bij een wapenhandelaar in Ravels, bij Turnhout
 Het gaat over
 Vijf ton munitie
 300 à 400 verboden wapens: riotguns, Kalashnikofs
 Niet alles veilig opgeslagen
 Er waren drie vrachtwagens nodig om alles weg te halen

Probleemstelling
Hoe kan het… hoe komt het
 Dat dergelijke grote hoeveelheden uiterst gevaarlijk en illegaal wapentuig
 Toch hun weg vinden naar een wapenhandelaar
 Die daarmee natuurlijk handel drijft… met eveneens illegale markten
 Is dit uitzonderlijk of een topje van de ijsberg
 Welke netwerken en fillières zijn hier allemaal werkzaam
 Zijn onze controlemechanismen dan zo lek, zo weinig performant

Vraag
Hoe komt het dat zo’n grote hoeveelheden gevaarlijk en illegaal wapentuig blijkbaar vrijelijk hun weg in en naar ons land vinden, wijst dit misschien of wellicht op het falen van de controlestructuren en –mechanismen, betekent deze ontdekking een uitzondering dan wel het topje van een ijsberg en hoe kan de minister ons waarborgen dat er niet veel meer van dergelijke grote en gevaarlijke voorraden wapentuig bestaan en dat daardoor vele illegale circuits, o.a. van de georganiseerde misdaad en de zware criminaliteit vanuit België worden bevoorraad?

Bert Anciaux
Senator

gepost door Bert Anciaux om 10:35 uur

Terwijl wij gezamenlijk kleumen, omringd door grijs, grauw en klammig regenweer, warmen de nieuwe ministers zich op aan een hels tempo. Ze presenteerden zich aan Kamer en Senaat, werden eerst beleefd verwelkomd om daarna een vol kritiek gesmeerde boterham te moeten verorberen. Voor sommigen lijkt het een gemakkelijk continuüm. Zo ondervroeg ik Didier Reynders als minister Buitenland over het debacle in Congo. Hij pareerde prima, zijn nieuwe politiek pak vertoonde geen enkele rimpel. Financiën leken al ver weg, de wereld draait. Didier ook, naadloos. Ik zag ook onze Monica. Neofiet beklom ze het vraaggestoelte en diende Danny Pieters van antwoord. Die bekogelde haar meteen met vragen over achterblijvende verslagen uit 2010, kribbigheid in zijn raspende stem. Ach, het lot van ministers. Ze deed het prachtig en krachtig. Zo ook John, als volleerd koorddanser, rustig en in een wolk deskundigheid en met het hand aan het heft. Als volleerd Oostendenaar weeft hij een fijnmazig net om ook de handigste fraudevissen te verschalken.

Ook de Senaat betoonde medeleven met Luik. Op zo’n moment zijn we allemaal Liègois. De stoel van collega en vriend Willy Demeyer bleef leeg. Luiks burgemeester, doorvoeld socialist en heerlijk vriendelijk man. Een grote droefenis, zijn stad is zijn hart. En bloedt. We leven mee, ook al wriemelt dat kritisch gevoel als ik iedereen hoor doordraven over het grote gevaar van wapens. Jaren vecht ik al tegen wapenhandel en wapenbezit. Eenzaam zonder veel ondersteuning. Twee weken geleden nog ondervroeg ik in de plenaire Senaat de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken over de illegale wapenhandel. Niemand leek toen geïnteresseerd; ik kreeg een pro forma-antwoord. De wereld draait, de wapenhandel ook.

Kerst en eindejaar naderen aan een hoog tempo. Ik kijk uit, naar rust en gezelligheid, feest en samenzijn. Ook tijd om te studeren, lezen, schrijven, denken en doen. Een mooi tegengewicht voor de immer depressieve berichten uit de grote wereld. Ook al wegen de lasten, er blijven zoveel lusten, kansen op plezier en genoegen. Dat wens ik, nu al, allen die dit lezen. Laat je niet kisten, blijf zwemmen, ook tegen de stroom in. Rustig maar volhardend. Ik doe mee.

Bert

gepost door Bert Anciaux om 16:40 uur